Mijn naam is Tashiana en ik ben moeder van een geweldige jongen van 7 jaar met autisme, een ontwikkelingsachterstand, een verstandelijke beperking en hij is non-verbaal. Naast moeder zijn, werk ik ook als verpleegkundige. Op instagram (journey_on_with_amari) deel ik een deel van ons leven. Het dagelijks leven is een constante zoektocht naar balans tussen mijn werk en de zorg voor mijn zoon, terwijl ik zo veel mogelijk rust en structuur probeer te houden. Het is een druk leven, vol routines, logistieke uitdagingen, onverwachte situaties en ook blije momenten die alles de moeite waard maken.
Mijn dag begint met het voorbereiden van alles voor dagbesteding. Daarna ga ik met hem mee in de taxi naar dagbesteding. Zodra hij daar is, haast ik mezelf naar mijn werk, waar ik een aantal uurtjes werk. Die uren zie ik niet alleen als werk, maar ook als tijd voor mezelf om op te laden, mijn gedachten te ordenen en even te ontspannen voordat het tweede deel van onze dag begint. Daarna race ik terug om hem op te halen, en begint het tweede deel van onze dag samen. Deze rituelen en logistieke puzzels vragen veel planning, flexibiliteit en energie, zeker omdat ik alles zelf moet regelen. Geen dag is hetzelfde en soms zijn er momenten dat het zwaar is.
Wat ik in dit proces zeker heb geleerd, is flexibel zijn. Geen dag verloopt zoals gepland en ik moet me vaak aanpassen aan de situatie. Sommige dagen zijn zwaarder dan andere, en het kan moeilijk zijn om vooruitgang en positieve momenten te zien in het dagelijks leven.
Wat mij helpt, is terugkijken naar momenten waarop het wél beter ging. Door
dingen vast te leggen en later terug te lezen/kijken, zie ik dat er ook mooie momenten tussen zitten; momenten waar ik als vrouw, moeder en werknemer trots op mag zijn. Ik merk dat ik door mijn werk en het volgen van routines bij mijn zoon soms extra scherp ben gaan kijken naar kleine veranderingen. Een glimlach, een geluidje, of een nieuwe manier waarop hij iets laat zien; het zijn deze subtiele signalen die me doen beseffen dat er vooruitgang is, ook als het klein lijkt. Het dwingt me ook om stil te staan bij mijn eigen balans: soms voel ik me uitgeput, maar tegelijkertijd besef ik dat die korte momenten voor mezelf tijdens werk me helpen om de rest van de dag bewuster en rustiger in te
vullen.
Er zijn zoveel kleine, mooie momenten die alles goedmaken: zijn spontane lach, trots op iets nieuws wat hij leert, of een onverwachte knuffel op een moment dat ik het het hardst nodig heb. Soms is het iets eenvoudigs, zoals wanneer hij blij reageert op een spelletje dat we samen doen, of wanneer hij iets zelf kan doen wat eerst moeilijk leek. Het zijn deze kleine overwinningen die laten zien dat vooruitgang er altijd is, ook als het soms nauwelijks zichtbaar lijkt.
Wat ik graag wil meegeven aan andere moeders die zich soms alleen voelen: je bent niet de enige. Het delen van ervaringen, tips en herkenning kan een wereld van verschil maken. Soms kan een simpel gesprek met iemand die begrijpt wat je doormaakt je dag helemaal anders laten voelen. Het kleine gebaar van steun en begrip doet wonderen. Het is ook belangrijk om open te staan voor contact met anderen en zo een netwerk te vormen. Door elkaar te steunen en ervaringen te delen, kunnen we elkaar sterker maken.
Lieve moeders, onthoud dat: jullie inzet, liefde en geduld zijn onbetaalbaar. Maar vergeet nooit dat jullie ook mensen zijn, met eigen grenzen en behoeften. Wees lief voor jezelf, want om er goed voor onze kinderen te kunnen zijn, moeten we ook goed voor onszelf zorgen. Deel je ervaringen, wees trots op alles wat je doet en omarm jezelf met dezelfde warmte die je elke dag aan je kinderen geeft. Jullie doen het geweldig, en dat mag je ook tegen jezelf zeggen.
Warme groet,
Tashiana