Als ouder van kinderen met autisme of ADHD voel je vaak een constante spanning: je wilt dat je kind zich goed voelt, dat het mee kan komen op school, dat het thuis rustig is, en dat het gezin kan functioneren. Tegelijkertijd wil je je kind vooral laten zijn wie het is. Medicatie kan een optie zijn, maar de vragen en twijfels zijn groot: is het nodig, voor wie, en wat betekent het voor mijn kind?
Wij hebben dit zelf ervaren met onze twee zonen. Onze oudste was op de basisschool zo angstig dat naar school gaan bijna onmogelijk werd. Thuiszitten was een noodzaak, maar ook thuis was niet altijd veilig: de angst en spanning waren zo groot dat hij zich nauwelijks kon ontspannen. Onze andere zoon had heftige emoties en meltdowns, zowel thuis als op school. Het hele gezin was ontregeld, uitgeput en constant in overlevingsstand.
In overleg met de kinderpsycholoog kregen beide kinderen medicatie voorgeschreven. Voor ons voelde dat dubbel: we wilden onze kinderen helpen, maar we vroegen ons af of we hen teveel in een systeem duwden dat vooral beheersing zocht.
Medicatie hielp in zekere zin. De meltdowns werden iets minder heftig, de scherpe randjes van emoties werden zachter. Toch bleef school een groot struikelblok: het naar school gaan was te veel, te spannend, te onveilig. Medicatie maakte sommige momenten draaglijker, maar loste de kern van de angst of de overprikkeling niet op.
Er zijn geen makkelijke antwoorden, maar een paar overwegingen kunnen helpen:
Voor wie is medicatie bedoeld? Primair om het kind te ondersteunen: zodat het zich veiliger voelt en positieve ervaringen kan opdoen, bijvoorbeeld op school en in het gezin. Tegelijkertijd kan medicatie ook het gezin wat ademruimte geven in het dagelijks leven.
Wat zijn alternatieven of aanvullingen? Therapie of begeleiding, meer of minder structuur thuis, schoolaanpassingen en sociale ondersteuning.
Hoe ervaart het kind zelf de medicatie? Het luisteren naar en observeren van je kind is cruciaal.
Hoe monitoren we effect en bijwerkingen? Medicatie kan bijstellen of stoppen noodzakelijk maken.
Het kind mag gewoon kind zijn.
Een belangrijk inzicht voor ons was dat medicatie een hulpmiddel kan zijn, maar dat het kind daardoor niet “stuk” is. Onze kinderen hebben angsten en emoties die soms overweldigend zijn, maar dat maakt ze niet minder waardevol. Ze mogen spelen, ontdekken, lachen, boos worden en weer verder gaan. Medicatie kan sommige momenten draaglijker maken, maar verandert niets aan hun kern als kind.
Het blijft een persoonlijke en complexe afweging. Medicatie kan steun bieden, maar is nooit de enige oplossing. Het vraagt luisteren, samenwerken met school en artsen, en ruimte laten voor het kind om zich op eigen tempo te ontwikkelen. Het belangrijkste is dat je kind gezien wordt, gehoord wordt, en vooral mag zijn wie het is.
Met hartelijke groet,
Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita