Moeder zijn van een kind met autisme is iets waar je niet echt op voorbereid kunt worden. Je
kunt erover lezen, erover horen, maar pas wanneer je er middenin zit begrijp je hoeveel er
eigenlijk bij komt kijken.
Ik ben Soreti, getrouwd en moeder van drie prachtige kinderen, waarvan onze jongste zoon
autisme heeft en taal functioneel gebruikt. Vanuit mijn eigen ervaringen ben ik The Selfcaring
Mom begonnen, een platform op Instagram waar ik mijn eigen verhaal deel. Over de dingen die
werken, de momenten die niet makkelijk zijn, en de kleine routines die me helpen vol te houden.
Het is niet omdat ik alles op orde heb, maar juist omdat ik soms ook zoek naar manieren om
rust te vinden, balans te houden tussen zorgen voor mijn gezin en tijd voor mezelf.
Er was een periode dat ik volledig opging in de zorg. Afspraken, therapieën, aanpassingen thuis,
gesprekken met school, de onzichtbare to-do lijsten die nooit ophielden. Mijn wereld draaide om
mijn gezin, en ik vond dat ook logisch. Dat is moederliefde, toch?
Maar op een dag zat ik op de bank en merkte ik dat ik mezelf niet meer herkende. Niet letterlijk,
maar figuurlijk. Wie was ik buiten het moederschap? Wat vond ik fijn? Wanneer had ik voor het
laatst iets gedaan puur voor mezelf, zonder schuldgevoel? Die vragen bleven hangen. En eerlijk
gezegd maakten ze me somber, omdat ik mezelf kwijt was geraakt in alles wat ik deed voor
anderen. Dat gevoel wilde ik niet wegduwen. Het was een teken dat er iets moest veranderen.
Ik heb lang gedacht dat balans iets was wat je bereikt. Een toestand van rust en orde, waarbij je
zowel een goede moeder bent als goed voor jezelf zorgt. Maar balans werkt anders. Het is geen
evenwichtspunt dat je vasthoudt, maar het is iets dat je steeds opnieuw zoekt.
Sommige dagen is de balans ver te zoeken. Dan is er een moeilijke ochtend geweest, een
meltdown die me emotioneel uitput, of lig ik 's nachts wakker terwijl mijn hoofd niet stil wil
staan. Op die dagen is mijn zelfzorg soms niets meer dan één kop koffie in stilte drinken, of vijf
minuten buiten staan in de frisse lucht. En dat is genoeg. Echt.
Kleine dingen die het verschil maken:
Elke ochtend vijf minuten voor jezelf, vóórdat de dag begint
Nee zeggen zonder uitleg, geloof mij ook dat is ook zelfzorg
Je gevoelens opschrijven, zelfs als het maar twee zinnen zijn
Iemand vragen om hulp, voordat je door je grens gaat
Wat mij overeind houdt zijn juist de kleine, vaste momenten in mijn dag. Een ochtendroutine die
van mij is. Een moment van verbinding met mijn man. Een wandeling zonder doel. Het
opschrijven van drie dingen waar ik dankbaar voor ben, hoe klein ook.
En eerlijk zijn naar mezelf. Niet doen alsof ik sterk ben als ik moe ben. Niet glimlachen als ik
verdrietig ben. Echt voelen wat er is, en mezelf dan toch een stapje verder zetten.
Ik deel dit omdat ik weet hoe eenzaam het kan voelen als je het gevoel hebt dat jij de enige bent
die worstelt. Dat ben je niet. En jij verdient net zoveel zorg als de mensen om je heen.
Veel liefde,
Soreti