Een brief aan familie en vrienden

Wanneer een kind autisme heeft en vastloopt, raakt dat niet alleen het kind. Het raakt het hele gezin.

Toch merken veel ouders dat er nog steeds veel onbegrip bestaat. Zeker wanneer een kind niet meer naar school kan, thuis komt te zitten of in een autistische burn-out terechtkomt. Van buitenaf is vaak niet zichtbaar hoe groot de impact is. Daardoor ontstaan aannames, goedbedoelde adviezen en soms zelfs oordelen. Terwijl ouders zelf vaak midden in een intensieve zoektocht zitten: zoeken naar de juiste hulp, proberen te begrijpen wat hun kind nodig heeft en ondertussen dag en nacht zorgen voor een kind dat overprikkeld, angstig of uitgeput is.

Ik weet hoe dat voelt. Er was een periode waarin mijn drie kinderen tegelijkertijd thuis kwamen te zitten omdat school niet meer ging. Ze waren overbelast, angstig en volledig uitgeput. Ons gezin draaide niet meer om leven, maar om overleven. In die periode ontdekte ik hoe moeilijk het is om uit te leggen wat er werkelijk gebeurt. Want autisme zie je niet altijd. De uitputting zie je niet. De constante alertheid van ouders zie je niet. En de eenzaamheid die kan ontstaan, zie je al helemaal niet.

Veel ouders raken hierdoor geïsoleerd. Niet omdat mensen niet willen helpen, maar omdat ze niet weten hoe. Of omdat er verwachtingen zijn die niet passen bij de werkelijkheid.

Met deze brief willen we familie en vrienden meenemen in onze wereld. Niet om medelijden te vragen, maar om begrip. Niet om iemand iets te verwijten, maar om te laten zien hoe waardevol echte steun kan zijn.

Je hoeft autisme niet volledig te begrijpen om een verschil te maken. Soms begint dat al met luisteren zonder oordeel. Soms met een maaltijd voor de deur zetten. De tuin doen. Een boodschap meenemen. Of simpelweg naast ons blijven staan, ook als je niet precies weet wat je moet zeggen.

Misschien herken jij jezelf in deze brief. Misschien wil je er dingen aan toevoegen of aanpassen zodat hij past bij jouw gezin. Dat is precies de bedoeling. Want ieder kind is anders. Iedere ouder is anders. Maar de behoefte aan begrip, vertrouwen en steun is voor veel gezinnen hetzelfde.

Dankjewel dat je de tijd neemt om deze brief te lezen.

Lieve familie en vrienden,

Allereerst willen we jullie bedanken dat jullie deel uitmaken van ons leven. Jullie zijn belangrijk voor ons. Juist daarom willen we iets met jullie delen wat soms moeilijk onder woorden te brengen is.

Ons kind heeft autisme. Misschien wist je dat al, maar wat dat in ons dagelijks leven betekent, is moeilijk uit te leggen. Zeker wanneer ons kind is vastgelopen en niet meer naar school kan of nauwelijks nog energie heeft.

Wat je misschien ziet, is een kind dat thuis is.

Wat je niet ziet, is een kind dat elke dag probeert te herstellen van een zenuwstelsel dat langdurig overbelast is geweest. Een kind dat niet lui of ongemotiveerd is, maar uitgeput. Een kind dat voortdurend prikkels verwerkt waar anderen nauwelijks bij stilstaan.

En terwijl ons kind probeert te herstellen, proberen wij als ouders ons gezin draaiende te houden. We zoeken hulp, voeren gesprekken, lezen ons in, regelen afspraken, vangen emoties op en proberen tegelijkertijd een veilige basis te blijven voor ons kind.

Dat vraagt ontzettend veel.

Soms krijgen we goedbedoelde opmerkingen zoals:

"Hij moet gewoon weer naar school."

"Je moet wat strenger zijn."

"Vroeger was dit er ook niet."

"Geef hem maar een week aan mij."

"Misschien leg je er wel te veel bovenop."

We weten dat deze opmerkingen meestal liefdevol bedoeld zijn. Toch doen ze pijn. Ze geven ons het gevoel dat we ons moeten verdedigen, terwijl we juist iedere dag alles doen wat binnen onze mogelijkheden ligt.

Wat helpt wél?

Het helpt wanneer je ons gelooft.

Wanneer je erop vertrouwt dat wij ons kind kennen.

Wanneer je vragen stelt vanuit nieuwsgierigheid in plaats van vanuit twijfel.

Wanneer je accepteert dat autisme niet altijd zichtbaar is.

En misschien nog wel het meest: wanneer je er gewoon bent.

Vaak wordt gevraagd: "Laat maar weten als ik iets kan doen."

Dat is ontzettend lief bedoeld. Alleen hebben wij op zulke momenten vaak geen ruimte om na te denken over hulp, laat staan om erom te vragen.

Praktische hulp is daarom vaak veel waardevoller.

Bijvoorbeeld:

• Een maaltijd brengen.

• De boodschappen meenemen.

• De tuin doen.

• Een keer stofzuigen of een was draaien.

• Even langskomen voor een kop koffie zonder verwachtingen.

• Meedenken over mogelijkheden of passende hulp.

• Een kaartje sturen.

• Af en toe vragen hoe het écht met ons gaat.

Misschien denk je: "Kan ik niet gewoon een paar uurtjes oppassen?"

Dat is ontzettend lief aangeboden. Alleen is dat vaak ingewikkelder dan het lijkt. Veel kinderen met autisme hebben veel tijd nodig om iemand te vertrouwen. Ze voelen zich alleen veilig bij mensen die hen begrijpen, hun signalen herkennen en communiceren op een manier die aansluit bij autisme. Die veiligheid bouw je niet in een middag op.

We verwachten niet dat iedereen alles begrijpt.

We vragen alleen of je naast ons wilt blijven staan.

Soms betekent dat luisteren zonder oplossingen aan te dragen.

Soms betekent het accepteren dat herstel tijd kost.

Soms betekent het geloven dat wij niet kiezen voor deze situatie, maar er elke dag ons uiterste best voor doen.

De wereld kan voor een kind met autisme overweldigend zijn.

Jouw begrip kan die wereld een stukje veiliger maken.

En jouw steun kan het verschil maken voor ons als gezin.

Dankjewel dat je de moeite hebt genomen om deze brief te lezen.

Liefs,

..............................................

(Ouders van ...................................)

Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Van kortsluiting naar rust: Hoe het water ons de weg wees bij ASS en schooltrauma

Als moeder van twee prachtige, neurodivergente kinderen weet ik hoe het voelt als de wereld constant 'te luid' is. Mijn kinderen liepen in het reguliere onderwijssysteem volledig vast. Het resultaat? Totale overprikkeling, een flink schooltrauma en een officiële medische onbelastbaarheid. Thuiszitten met je kinderen is zwaar en In de traditionele zorgkamers vonden we niet de doorbraak die zo hard nodig was. Dus besloot ik buiten de gebaande paden te kijken. We pakten onze koffers voor een intensief traject: dolfijnondersteunde therapie  in de regio Antalya, Turkije.

Waarom dolfijntherapie en waarom hier?

Ik hoor je denken: "Dolfijntherapie? Is dat niet onbetaalbaar en hoe zit het met de dieren?" Geloof me, die vragen stelde ik mezelf vooraf ook heel kritisch. Als moeder neem je geen overhaaste beslissingen. Ik heb ter plaatse uitgebreid onderzoek gedaan en werkelijk alles nagevraagd: van de voeding en vitamines tot de verblijven en de medische zorg.

Toen ik therapeute en therapeuten-opleider Gönül Alper vroeg naar de leefomstandigheden van de dieren, legde zij uit hoe essentieel een stabiele, stressvrije omgeving is voor zowel de dolfijnen als de kinderen:
"Onze focus ligt volledig op een holistische benadering en het allerhoogste dierenwelzijn. De dolfijnen bepalen zelf het tempo van de interactie. Door deze intensieve zorg en medische begeleiding is een van onze dolfijnen inmiddels al bijna 30 jaar oud. Dat is bijna het dubbele van hun gemiddelde leeftijd in het wild."
De rust en de respectvolle band tussen de trainers en de dieren was aan alles te voelen.

En het financiële plaatje? In tegenstelling tot wat veel mensen denken liggen de kosten van deze therapie in Turkije een stuk lager. Bovendien wordt deze specifieke vorm van intensieve revalidatie — die in landen als Duitsland bijvoorbeeld al heel gangbaar en vaker vergoed is — onder bepaalde voorwaarden soms deels vergoed vanuit de Nederlandse zorgverzekering. Dat haalt als ouder direct een enorme zorg van je schouders.

Therapiesessies én familietijd

Wat deze plek in Turkije zo uniek maakt, is dat het hersteltherapietraject perfect te combineren is met een echte gezinsvakantie. De regio Antalya staat bekend om de betaalbare all-inclusive hotels met heerlijk eten, direct aan het strand en met prachtige zwembaden.

Omdat de therapiesessies met de dolfijnen altijd in de ochtend plaatsvinden, is de middag volledig gereserveerd voor familietijd. Hierdoor konden we na de intensieve ochtendtherapie in alle rust ontspannen bij het hotel of op het strand. Dit gaf de kinderen de perfecte balans tussen diepe therapeutische prikkels en de veilige, warme structuur van een gezinsvakantie. Het werkte voor ons zó goed, dat de plannen om volgend jaar terug te gaan al definitief vaststaan. Dan willen we het traject zelfs uitbreiden met extra dagen. 

Wat het water met een overprikkeld brein doet

De setting in het water doet iets magisch met een overprikkeld ASS-brein. Het water haalt de fysieke zwaartekracht weg, waardoor het zenuwstelsel direct ontprikkelt. Tijdens de sessies hoor en voel je de klik- en ultrasone geluiden van de dolfijnen. Zoals dolfijnen therapeut Gönül Alper terecht opmerkte tijdens ons gesprek: "De echolocatie van de dolfijn werkt als een natuurlijke spiegel voor het zenuwstelsel. " In mijn onderzoek naar dolfijn therapie las ik over  de hersengolven tijdens dolfijntherapie en over de diepe, kalme Alfa- en Theta-status. Ik zag de blokkades en trauma’s in het water zacht worden.

Waar praten in een behandelkamer barrières opwerpt, opent het water juist de deuren. Ik zag mijn kinderen veranderen; De constante 'vecht-of-vlucht'-paniek maakte plaats voor diepe fysieke en mentale rust. Ze stonden weer open voor contact. Ik zie weer vrolijke gezichten en oprecht geluk en plezier.

De basis voor de toekomst

Hier in Turkije is de broodnodige basis gelegd voor ons verdere herstel. De rust is terug in ons gezin. Natuurlijk zijn we er nog niet, maar we hebben nu een sluitende 'zorgmuur' gebouwd voor na de zomer. Dit traject loopt in Nederland direct door in revalidatiezwemmen en een intensief revalidatietraject bij Klimmendaal.

Soms ligt de oplossing niet in een praatkamer, maar diep in het water.

Liefs, Wendy

"Wat heb je nodig?" Misschien is dat niet de eerste vraag die we moeten stellen.

"Wat heb je nodig?"

Het is een vraag die we vaak stellen. Op school. In de hulpverlening. Op het werk. En ook thuis. Het lijkt een logische vraag, want als we weten wat iemand nodig heeft, kunnen we helpen. Toch is dit voor veel jongeren en volwassenen met autisme juist een van de moeilijkste vragen die er is.

Als moeder heb ik meerdere gesprekken bijgewoond waarin deze vraag centraal stond. Er werd gevraagd aan welk doel ons kind wilde werken. Of, toen school steeds moeilijker werd en er sprake was van uitval: "Wat heb je nodig om weer naar school te kunnen komen?"

Het antwoord was bijna altijd hetzelfde.

"Dat weet ik niet."

En nee, dat was geen onwil. Geen gebrek aan motivatie. Hij wist het écht niet.

Dat is iets wat ik gaandeweg ben gaan begrijpen. Wanneer je overprikkeld bent, vastloopt of al langere tijd op je tenen loopt, is het ontzettend moeilijk om te voelen wat je nodig hebt. Laat staan om daar woorden aan te geven. Er is vaak wel een gevoel dat het niet goed gaat, maar niet het inzicht waarom dat zo is of welke oplossing daarbij past.

Toch gebeurt er in de praktijk iets opvallends. We verwachten eerst een hulpvraag voordat er hulp kan worden geboden. Soms wordt begeleiding zelfs gepauzeerd of beëindigd, omdat iemand geen duidelijke doelen kan formuleren. Alsof het kunnen benoemen van je behoefte een voorwaarde is om ondersteuning te krijgen.

Maar wat als juist dát het probleem is?

Misschien is de eerste stap helemaal niet het formuleren van een doel. Misschien is de eerste stap samen onderzoeken wat er eigenlijk gebeurt.

Dat vraagt om een andere houding. Niet meteen zoeken naar een oplossing, maar eerst nieuwsgierig zijn. Luisteren zonder haast. Doorvragen zonder in te vullen. Soms is er behoefte aan een gesprek waarin iemand gewoon zijn verhaal kwijt kan. Soms helpt het om samen terug te kijken naar een situatie. Wat gebeurde er? Wanneer werd het moeilijk? Hoe voelde dat? Wat maakte dat het vastliep?

Vanuit die nieuwsgierigheid ontstaat vaak iets bijzonders. Langzaam komt er inzicht. Er ontstaat overzicht. En pas als iemand beter begrijpt wat er gebeurt, wordt ook duidelijk wat helpend kan zijn.

Dat betekent ook dat we soms andere vragen mogen stellen.

Niet: "Wat heb je nodig?"

Maar: "Vertel eens wat er gebeurde."

Of: "Zullen we samen uitzoeken waardoor het zo moeilijk was?"

Dat voelt misschien als een klein verschil, maar voor iemand die zijn eigen behoeften nog niet kan overzien, maakt het een wereld van verschil.

Geen antwoord kunnen geven op de vraag "Wat heb je nodig?" betekent niet dat er geen hulp nodig is. Het betekent vaak dat iemand juist hulp nodig heeft om dat samen te ontdekken. En misschien is dát wel de belangrijkste vorm van ondersteuning die we kunnen bieden.

Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Onderzoek onder Mama Vita-leden: opvallend hoge cijfers rondom autisme, neurodiversiteit en gezondheid

Wat gebeurt er als je niet alleen kijkt naar de kinderen die ondersteuning nodig hebben, maar ook naar hun moeders?

Die vraag stelden wij aan de leden van Mama Vita.
De respons was hoog en bleef gedurende de onderzoeksperiode stabiel. De uitkomsten laten een patroon zien dat veel moeders zullen herkennen, maar dat nog nauwelijks zichtbaar is in onderzoek en beleid.

Uit onze enquête blijkt dat 24,4% van de moeders een officiële diagnose autisme heeft. Nog opvallender is dat driekwart van deze diagnoses pas in de afgelopen vijf jaar is gesteld. Dat betekent dat veel vrouwen jarenlang hebben gefunctioneerd zonder te weten waarom bepaalde situaties zoveel energie kostten of waarom zij zich anders voelden dan hun omgeving.

Daarnaast geeft 43,6% van de moeders aan kenmerken van autisme te herkennen en het vermoeden te hebben dat zij zich binnen het autismespectrum bevinden, zonder dat daar op dit moment een officiële diagnose tegenover staat. Samen betekent dit dat 68% van de moeders binnen Mama Vita  kenmerken van autisme heeft of een autismediagnose heeft ontvangen.

Maar daar stopt het verhaal niet.

71,6% van de respondenten geeft aan ook kenmerken of een diagnose te hebben van ADHD of een andere vorm van neurodiversiteit. Voor een deel van deze moeders gaat het om meerdere diagnoses. Neurodiversiteit blijkt daarmee eerder regel dan uitzondering binnen onze gemeenschap.

De impact daarvan zien we terug in de gezondheid. Maar liefst 79% van de moeders geeft aan mentale en/of fysieke gezondheidsklachten te ervaren. Dat is een percentage dat vragen oproept. Hoeveel van deze klachten hangen samen met jarenlang overleven zonder passende ondersteuning? Hoeveel moeders combineren de intensieve zorg voor hun gezin met het voortdurend maskeren van hun eigen uitdagingen?

Deze cijfers vertellen een verhaal dat verder gaat dan statistiek. Ze laten zien dat veel moeders niet alleen een kind begeleiden dat extra ondersteuning nodig heeft, maar zelf ook dagelijks leven met autisme, ADHD of een andere vorm van neurodiversiteit. Tegelijkertijd proberen zij partner, ouder, werknemer en mantelzorger te zijn. Vaak zonder dat hun eigen ondersteuningsbehoefte wordt gezien.

Voor Mama Vita bevestigen deze resultaten wat wij al langer horen in gesprekken met moeders. Achter iedere diagnose, ieder vermoeden en ieder percentage schuilt een persoonlijk verhaal. Een verhaal van jarenlang zoeken naar verklaringen, van laat ontdekte herkenning en van de wens om eindelijk begrepen te worden.

Wij hopen dat deze uitkomsten bijdragen aan meer bewustwording. Niet alleen binnen de zorg, maar ook bij gemeenten, werkgevers, beleidsmakers en iedereen die betrokken is bij gezinnen. Want als we de kinderen willen ondersteunen, mogen we de moeders niet vergeten.

Deze enquête laat zien dat het tijd is om ook hen te zien.

Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Autisme, hitte en overprikkeling: als de zomer nét iets te veel wordt

Afgelopen week hadden we te maken met een hittegolf. Temperaturen waar veel Nederlanders al moeite mee hebben. Ook veel kinderen kunnen slecht tegen deze warmte. Voor kinderen met autisme kan langdurige hitte zelfs leiden tot overprikkeling.

Twee van onze jongens konden er deze week ook echt niet goed tegen. De eerste dag ging het nog redelijk. Op de tweede dag werd concentreren al een stuk lastiger en ontstond er sneller irritatie. Op de derde dag volgden de meltdowns.

Bij allebei uitte de overprikkeling zich net iets anders. De één werd sneller boos en emotioneel. De ander kreeg juist meer lichamelijke klachten, zoals vermoeidheid en hoofdpijn. Door die klachten werd hij ook angstiger en kreeg hij paniekgevoelens. Het laat maar weer zien dat overprikkeling er bij ieder kind anders uit kan zien.

Langdurige warmte kan ervoor zorgen dat je slechter slaapt, een hogere hartslag hebt, hoofdpijn krijgt, trager denkt en sneller prikkelbaar, somber of gespannen bent. Dat zijn klachten waar veel mensen tijdens een hittegolf last van hebben. Bij kinderen, maar ook volwassenen met autisme, kunnen deze klachten echter sneller ontstaan en vaak ook heftiger zijn.

De meeste mensen zoeken op warme dagen verkoeling. En juist dát is voor veel kinderen met autisme niet zo eenvoudig. De plekken waar je kunt afkoelen, zoals het zwembad, het strand of een recreatieplas, zijn vaak ontzettend druk.

Toen onze kinderen nog jonger waren, ging ik regelmatig met ze naar het zwembad of het strand. Maar vaak kon ik binnen een half uur alweer inpakken. Het water zorgde wel voor verkoeling, maar de enorme hoeveelheid prikkels was simpelweg te veel. De warmte, het geluid van spelende kinderen, het gespetter van het water, onverwachte aanrakingen en alle sociale interacties maakten dat ze volledig overprikkeld raakten.

Heb je geen airco in huis, dan is het soms echt zoeken naar manieren om het koel te houden. Een wandeling door het bos kan fijn zijn vanwege de schaduw. Winkelcentra, musea en bibliotheken bieden vaak ook verkoeling. Maar eerlijk is eerlijk: dat is leuk voor een dag, niet wanneer de hitte vier of vijf dagen aanhoudt.

Een ventilator kan helpen, al vinden sommige kinderen juist het zoemende geluid weer vervelend. Gelukkig zijn er nog andere mogelijkheden. Denk bijvoorbeeld aan koeldoeken of cooling towels. Deze zijn speciaal ontworpen om verkoeling te geven tijdens warm weer of bij het sporten en blijven vaak een half uur tot enkele uren koel.

Ook koel beddengoed kan een verschil maken. Bamboe of Tencel hoeslakens voeren warmte beter af en voelen koeler aan dan gewoon katoen. Daarnaast kan een zwembadje in de tuin, een bak met water en waterspeelgoed op het balkon of in de tuin voor veel plezier én verkoeling zorgen. Waterpistolen, waterballonnen... en ja mam, je mag gewoon meedoen!

Krijgt je kind ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch een meltdown? Weet dan dat dit voor jullie allebei ontzettend zwaar is. Jij als ouder functioneert door de warmte waarschijnlijk ook minder goed, bent sneller moe en sneller geprikkeld. Probeer, hoe moeilijk dat soms ook is, rustig en begripvol te blijven. Je kind doet dit niet expres.

Voor het slapengaan kan een lauwe douche helpen om de lichaamstemperatuur iets te verlagen. Een beetje lavendel in de douche of op het kussen kan daarnaast voor sommige kinderen een rustgevend effect hebben.

Ik ga zelf op zoek naar een bamboe of Tencel hoeslaken voor onze inmiddels volwassen zoon. Een airco zit er helaas financieel niet in, dus we blijven zoeken naar kleine dingen die nét wat verlichting kunnen geven.

Aan alle ouders die deze warme dagen proberen door te komen: heel veel sterkte.

En onthoud vooral: ook deze hitte gaat weer voorbij.

Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Sporten met een ondersteuningsbehoefte: ieder kind verdient een plek om mee te doen

Hoe belangrijk is het dat kinderen met een ondersteuningsbehoefte kunnen sporten? Niet alleen om sterker, fitter of motorisch vaardiger te worden, maar juist ook om erbij te horen. Om samen te spelen, grenzen te leren kennen, succeservaringen op te doen en deel uit te maken van de sociale interactie met andere kinderen.

Mijn jongste zoon heeft autisme en DCD. Na 3,5 jaar zwemles en vier verschillende zwemscholen haalde hij eindelijk zijn A-diploma. Wat een mijlpaal was dat. Tegelijkertijd zochten we ook naar een plek waar hij sportief bezig kon zijn, kon werken aan zijn weerbaarheid en op een veilige manier sociaal contact kon oefenen. Zo kwam er een bijzondere sportleraar op ons pad: Frank.

Frank is helaas veel te vroeg overleden, maar als martial arts-leraar kon hij als geen ander veiligheid bieden aan álle kinderen. Hij leerde hun dat inclusief sporten waardevol is, dat verliezen niet erg is en dat meedoen vaak belangrijker is dan winnen. Zo’n lieve, bekwame en betrokken sportleraar gun je ieder kind.

Juist daarom doet het pijn om te merken dat het aanbod voor kinderen met een ondersteuningsbehoefte kleiner wordt wanneer gemeenten de financiële kraan dichtdraaien. Want voor deze kinderen is passend sportaanbod geen luxe. Het is een kans om te groeien, mee te doen en vertrouwen op te bouwen.

Vandaag, 30 juni 2026, kwam Bart Neeft bij mij thuis op bezoek om te vertellen wat Team Sportservice kan betekenen voor de regio Kennemerland. Dat gesprek liet opnieuw zien hoeveel verschil goede samenwerking, lokale kennis en betrokken professionals kunnen maken.

Wie is Team Sportservice?

Team Sportservice is een grote beweegorganisatie die gemeenten, scholen, sportverenigingen, zorg- en welzijnspartners helpt om inwoners in beweging te krijgen. De organisatie werkt lokaal en wijkgericht: niet alleen beleid maken, maar zorgen dat plannen ook echt in buurten, sportclubs, scholen en zorgcentra worden uitgevoerd.

Wat mij aanspreekt, is dat Team Sportservice zich niet alleen richt op sport, maar ook op gezondheid, sociale gelijkheid en verbinding. Ze zijn aanjager, verbinder én organisator. Met lokale partners kijken ze wat er nodig is, zodat ook kleine initiatieven kunnen uitgroeien tot iets groots. Meer informatie staat op de website: https://www.teamsportservice.nl/

Samen in Stapjes: een mooi voorbeeld uit de Zaanstreek

Ouders kunnen ook zelf een initiatief starten en zich melden bij lokale organisaties. Een prachtig voorbeeld daarvan is Samen in Stapjes in de Zaanstreek. Jessica Loots van NVA/Autismenetwerk Noord-Holland en Susana Groet Gomez van Mama Vita hebben samen een sportklas opgezet voor kinderen met autisme.

Meer informatie over dit initiatief is te vinden via: https://www.sportbedrijfzaanstad.nl/activiteiten/samen-in-stapjes-voor-kinderen-met-autisme-in-zaanstad/

Het enthousiasme van Jessica en Susana werkt aanstekelijk. Inmiddels willen ook andere gemeenten in Noord-Holland starten met beweegactiviteiten voor kinderen met autisme. Dat laat zien wat er mogelijk is wanneer ouders, vrijwilligers, sportorganisaties en gemeenten elkaar weten te vinden.

“Sport is een geweldige manier voor kinderen met autisme om sociale vaardigheden te ontwikkelen in een ondersteunende omgeving.”

Bewegen is belangrijk voor iedereen, maar voor kinderen met autisme kan het extra waardevol zijn. Het kan helpen bij het verbeteren van sociale vaardigheden, het verminderen van stress en het opbouwen van zelfvertrouwen. Bij Samen in Stapjes staan structuur, duidelijkheid, veerkracht en plezier centraal. In een kleine groep en in een rustige omgeving kunnen kinderen op een veilige manier bewegen, ontdekken en groeien.

Wat is DCD?

Soepel bewegen, een bal gooien en vangen, fietsen, jezelf aan- en uitkleden, veters strikken, tandenpoetsen, met mes en vork eten, schrijven of knippen: voor veel kinderen lijken dit vanzelfsprekende vaardigheden. Voor kinderen met DCD is dat vaak anders.

DCD staat voor Developmental Coordination Disorder, in het Nederlands ook wel coördinatie-ontwikkelingsstoornis genoemd. Kinderen met DCD hebben moeite met het aanleren en coördineren van motorische vaardigheden. Daardoor kosten dagelijkse handelingen vaak meer energie en tijd dan bij leeftijdsgenoten. DCD komt volgens Balans voor bij ongeveer vijf tot zes procent van de schoolgaande kinderen. Meer informatie staat in het kennisdossier van Balans: https://balansdigitaal.nl/ondersteuning-bij/dcd

Zwemles en sport: tips voor kinderen met een ondersteuningsbehoefte

Voor ouders kan het een zoektocht zijn om een passende zwemschool of sportclub te vinden. Op de website van Balans staat een overzicht met zwemscholen en tips voor kinderen met een ondersteuningsbehoefte, zoals autisme of DCD.

Die tips kunnen helpen om zwemles voorspelbaarder, veiliger en plezieriger te maken. Denk aan duidelijke uitleg, voldoende herhaling, een rustige benadering en begeleiding die kijkt naar wat een kind wél kan.

De zwemlestips zijn te vinden via: https://balansdigitaal.nl/kennisbank/vrije-tijd/sport/zwemlestips-voor-kinderen-met-een-ondersteuningsbehoefte

Tot slot: inclusief sporten begint lokaal

Kinderen met een ondersteuningsbehoefte hebben niet minder behoefte aan sport, spel en contact. Ze hebben vooral behoefte aan een omgeving die hen begrijpt, structuur biedt en ruimte geeft om op hun eigen tempo mee te doen.

Daarom zijn initiatieven zoals Samen in Stapjes, betrokken sportleraren zoals Frank en organisaties zoals Team Sportservice zo belangrijk. Zij laten zien dat inclusief sporten niet ingewikkeld hoeft te zijn, zolang er aandacht, deskundigheid en samenwerking is.

Mijn oproep aan gemeenten, sportverenigingen en ouders: blijf elkaar opzoeken. Want ieder kind verdient een plek waar het veilig kan bewegen, plezier kan maken en mag ervaren: ik hoor erbij.

Warme groetjes,

Claudette Nouris

Manager Mama Vita