“Hoe was het?” vraagt mijn man Marco als ik thuis kom na de Landelijke Dag van Stichting Mama Vita. “Leukkkk” is het enige wat ik kan uitbrengen. Ik heb zoveel indrukken gekregen, zoveel input gehad en zoveel leuke mensen ontmoet dat ik dit eerst even moet laten indalen voordat ik mijn verhaal kan vertellen aan hem.
Wij zijn aan het wachten, aan het wachten op de commissie die een positief advies gaat afgeven voor de toelaatsbaarheidsverklaring voor Antonio...
Dus wel. Bij ons is die gezelligheid al een tijdje verdwenen. Het is bij ons herrie in de tent. Dan heb ik het niet over die grote vriendelijke reus die bij ons even een potje komt koken maar over herrie ...
Vooral geen gekke strakke kolletjes, capuchons, nauwsluitende broeken, schoenen met veters, kriebelende gebreide truien en prikkende flappertjes. Antonio heeft helemaal niet zo veel ...
Het nieuwe schooljaar is weer begonnen en Antonio had en heeft er erg veel zin in. Ik kan mij nog zo goed vorig jaar voor de geest halen. Jeetje, wat was ik toen gestrest. Ik had ...
Mijn mobiele telefoon gaat, het is de school van Antonio. Ik krijg een medewerker van school aan de lijn die mij meedeelt dat het even niet goed gaat met hem. Ik schrik ....
