Ken jij jouw script? - door Saskia Buma

Als je doet wat je altijd hebt gedaan dan blijf je krijgen wat je altijd al kreeg. De cirkel, het ritme van telkens wederom dezelfde grenzen en strubbelingen tegen komen in je leven. Zoals iemand ooit tegen mij zei: “Je beleeft je eigen thema’s tot in je vezels”

Dat betekend dat je elke beslissing, hoe onbewust ook genomen, wijst op datgene je het meest heeft beïnvloed. En dat je gemaakt heeft tot wie je nu bent!

Een gebeurtenis of meerdere gebeurtenissen in je leven waardoor je nu doet zoals je doet. Datgene dat sturing geeft aan je gedrag en wijze van handelen. Jouw pijn, de imprint van een gebeurtenis waar je een eigen ervaring en waarheid aan hebt gekoppeld. En dat je dan keer op keer weer mag beleven, weer mag ervaren in allerlei vormen en situaties . Net zolang totdat jij “wakker wordt”! En dan, dan doorkrijgt dat het een patroon is. Een patroon dat je zou willen doorbreken. Dit thema of patroon kan je ook als een script zien wat je telkens weer beleefd.

Onzichtbaar

Als kind wilde ik onzichtbaar zijn! Onzichtbaar omdat er dingen gebeurde waar ik me niet over durfde of kon uitspreken. En aan mij, aan mij werd niets gevraagd wat ik ergens van vond. Ik voelde me niet gezien of gehoord. Ik was niet belangrijk. Alsof ik er niet toe deed. Vaak voelde ik me onzichtbaar. Ik bestond, ik was er, ik zag en voelde alles maar het was net of ik met mijn gevoel er niet toe deed. Mijn script voor de rest van mijn eigen leven, dit is mijn grootste thema; De sturing achter alles wat ik doe.

Aanpassen en aanvoelen is mijn meest essentiële kwaliteit. Totale focus op de ander, op jou, op mijn omgeving. Een masker op waardoor je niet kon zien dat het niet goed met mij ging of dat ik geraakt was. Ik had besloten dat ik het prima alleen kon doen. Op deze manier heb ik onbewust ook mijn toenmalige levenspartner gekozen. Mijn comfortzone werd aangevuld door twee fantastische kinderen, mijn eigen ‘veilige wereld! De wereld van aanpassen aan de ander, aansluiten bij de wereld van mijn kinderen met autisme.

Deze kwaliteit heeft mijn kinderen ver gebracht. De weg van hun wereld naar die van mij werd overbrugt door eindeloos geduld en aanpassing van mijn kant. Dat was toch ook wat ik het beste kon en ook kende? En dat ik dan alleen was en geïsoleerd was ook bekend voor mij.

Maar gaande weg had ik meer en meer het besef dat ik mijn kennis wilde gaan delen met anderen. Ik verbond me met vele anderen die bezig zijn om de wereld toleranter te maken, leefbaar, inclusief , iedereen mag meedoen, oprecht, begrip. En nu, nu sta ik voor groepen mensen waarmee ik samen met andere ouders juist die kinderen samen weer zichtbaar maak voor onze samenleving. En ook ik besef me heel goed dat het alles over mijzelf zegt dat ik dit doe. De stem wil zijn voor die kinderen die niet kunnen communiceren zoals het sociaal wenselijk zou moeten zijn of omdat ze opgesloten zitten in hun lijf en geen woorden kunnen vinden om zich uit te drukken. En natuurlijk voor die kinderen die overschat worden en niet erkend, gezien en gehoord worden. Mijn kinderen leer ik dat ze zich uiten en uitspreken, te vragen wat ze nodig hebben. Ik luister naar mijn kinderen wat ze me willen vertellen vaak, ook,  zonder woorden.

Wakker worden

En natuurlijk ben ik geen superheld die zich onzichtbaar kon maken, maar besef ik nu al te goed dat mijn persoon echt zichtbaar is, ik kan me uitspreken, en ik spreek me uit. Ik deel mijn kennis en vertel mijn verhalen in de hoop anderen iets mee te kunnen geven, iets waar ze wat aan hebben. Waar ze zelf mee verder kunnen als ze vast zitten.

En juist die stukjes van besef maakte het dus ook heel spannend. Een  soort van “wakker worden” waarom ik de dingen doe. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn levens-bus, aan het stuur daarvan ontdekte ik mijn eigen oerkracht, sterker dan ik zelf kon beseffen. Meer energie dan ik ooit kon vermoeden. De wil om het niet meer te doen zoals ik het altijd gedaan heb omdat ik niet meer wil wat ik altijd kreeg…

Ken jij jouw thema’s , jouw rode draad? Jouw script? In mijn lezing op 18 december in Castricum nog veel meer en ook een stukje op zoek naar jouw script. Je bent welkom!

Groetjes, Saskia