Toen ons kind vastliep op school, waren onze eerste reacties heel herkenbaar:
Maar hij moet toch naar school? Zonder diploma heb je niks. Dan word je later putjesschepper.
Dat is wat ons is aangeleerd. Wat bijna iedereen gelooft. Dus toen hij uiteindelijk thuis kwam te zitten in een autistische burn-out, raakten we in paniek. Van alle kanten werd gekeken hoe hij zo snel mogelijk weer terug naar school kon. Samen met school en hulpverlening begon het duw- en trekwerk. Want één ding stond vast, dachten wij: hij móét terug naar school.
Wij dachten dat. En de meeste mensen in onze omgeving ook.
Totdat er een kantelmoment kwam. Een moment waarop we ons afvroegen:
Hoe kan hij terug naar school als hij daar zo ongelukkig is? Als hij zich onveilig voelt? Als hij elke dag thuiskomt met meltdowns en diepe somberheid?
Het voelde steeds minder goed. Maar als dit niet de juiste weg was… wat dan wel?
De juiste weg bleek anders denken te zijn.
Wat ons voortdurend wordt ingefluisterd, is dat je zonder diploma niet zoveel waard bent. Dat een kind niet zeven dagen per week thuis hoort te zijn. Dat hij niet elke dag achter een computer mag zitten. En tussen de regels door hoor je soms iets nóg pijnlijkers: dat jij het als ouder niet goed doet.
Maar wat is eigenlijk goed? En wat is fout?
Wij leerden hoe belangrijk het is om steun te zoeken bij andere ouders van thuiszitters. Bij hulpverlening die niet alleen focust op terugkeer naar school, maar bij deskundigen die begrijpen dat het jouw kind op dit moment simpelweg niet lukt om naar school te gaan. Mensen die niet vragen: “Wanneer gaat hij weer?” maar:
“Wat heeft hij nu nodig om te herstellen?”
En ook: wat heb jij als ouder nodig om weer te kunnen vertrouwen?
Vertrouwen op het hier en nu.
Vertrouwen op rust in het lijf.
Vertrouwen op herstel.
Vertrouwen op het leven.
Onze kinderen zijn niet stuk.
Onze kinderen hebben het moeilijk.
En daardoor hebben wij het als ouders ook niet makkelijk. Luister naar je hart, want dat klopt. Letterlijk én figuurlijk. Volg je intuïtie en omring je met mensen die dat gevoel versterken. Mensen die je daarin niet steunen, mag je, hoe pijnlijk ook, leren loslaten. Het is een keiharde les, maar soms noodzakelijk.
Als ouder(s) mág je, nee: móét je opkomen voor het kind dat dit nog niet zelf kan.
Een kind in een autistische burn-out heeft tijd en ruimte nodig om te herstellen. Geen druk. Geen moeten. Geen plek waar het niet kan functioneren en zich niet veilig voelt.
Onze kinderen zijn thuiszitters geweest, zowel in het speciaal basisonderwijs als in het voortgezet onderwijs. Twee van hen zijn geëindigd zonder diploma. De derde heeft zich in allerlei bochten gewrongen en uiteindelijk de universiteit afgerond.
En weet je wat? Alle drie hebben ze met hun talent, kennis en levenservaring een goedbetaalde baan gevonden. Alle drie zijn ze gelukkige volwassenen geworden.
Misschien is de weg anders dan we geleerd hebben. Maar anders betekent niet verkeerd.
Met hartelijke groet,
Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita