Claudette Nouris

April 14, 2021

Achter op de fiets door Natasja Hoogerheide

Claudette Nouris

https://www.uitgeverijpica.nl/blogs/101-blog/796-achter-op-de-fiets

Meer Mama Vita Blog's

Featured

September 24, 2026

Veiligheid zit niet alleen in je hoofd

September 24, 2026

Veiligheid zit niet alleen in je hoofd

Als moeder van drie kinderen met autisme heb ik veel geleerd over veiligheid. Ik dacht vroeger dat veilig zijn betekende dat er geen gevaar was. Inmiddels weet ik dat veilig zijn en je veilig voelen twee verschillende dingen zijn. Je veilig voelen is geen gedachte, maar een staat van je hele systeem. Je kunt met je hoofd weten dat alles goed is, terwijl je lichaam nog steeds alert blijft.

Bij mijn kinderen zie ik dat heel duidelijk. Een onverwachte verandering, te veel prikkels of niet weten wat er gaat gebeuren kan ervoor zorgen dat hun systeem in de waakstand schiet. Op zo'n moment helpt het niet altijd om te zeggen: "Maar er is toch niets aan de hand?" Hun lichaam ervaart op dat moment iets anders. Veiligheid ontstaat wanneer hun systeem voldoende voorspelbaarheid, verbinding en rust ervaart om weer te kunnen zakken.

Langzaam ben ik gaan beseffen dat dit ook voor mij geldt. Als moeder van drie kinderen met autisme ben ik gewend geraakt aan vooruitdenken, signalen opvangen en beschikbaar zijn. Hoe zit iedereen erbij? Gaat deze overgang goed? Wordt het niet te veel? Moet ik ingrijpen? Zelfs als alles rustig is, kan een deel van mij blijven luisteren en opletten. Mijn hoofd zegt dat ik kan ontspannen, maar mijn lichaam staat soms nog op wacht.

Daarom betekent herstellen voor mij inmiddels meer dan even niets doen. Ik kan op de bank zitten en vanbinnen nog steeds 'aan' staan. Veiligheid is voor mij het moment waarop mijn lichaam ervaart: ik hoef nu niets te voorspellen, niets op te vangen en niets op te lossen. Ik mag zakken.

Misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die mijn kinderen mij hebben geleerd: veiligheid ontstaat niet doordat iemand zegt dat je veilig bent. Het ontstaat wanneer je hele systeem voldoende veiligheid ervaart om de waakstand los te durven laten.

Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

September 24, 2026

September 21, 2026

Als onmacht een rode draad wordt

September 21, 2026

Als onmacht een rode draad wordt

September 21, 2026

August 25, 2026

Nabij blijven als je kind niet meer wil leven

August 25, 2026

‍ ‍

Nabij blijven als je kind niet meer wil leven

Er zijn woorden die als ouder dwars door je heen snijden.

‘Ik wil niet meer leven.’

Op zo’n moment staat alles stil. Angst, verdriet en machteloosheid nemen het over. Je wilt maar één ding: je kind beschermen. Je wilt de pijn wegnemen, een oplossing vinden, zorgen dat het weer goedkomt.

Maar wat als juist dat niet lukt?

Wat als je kind zich steeds verder terugtrekt en woorden nauwelijks meer binnenkomen? Wat als praten, uitleggen, overtuigen of oplossingen aandragen alleen maar meer afstand lijkt te creëren?

Dan kan nabij blijven het belangrijkste zijn wat je kunt doen. Dat is meer dan letterlijk in de buurt zijn. Het betekent dat je emotioneel beschikbaar blijft. Dat je vertraagt wanneer de spanning oploopt. Dat je luistert zonder direct te oordelen of oplossingen aan te dragen.

Juist wanneer een kind het leven niet meer ziet zitten, kan die houding van onschatbare waarde zijn. Een kind dat zich gezien, gehoord en begrepen voelt, hoeft zijn pijn niet helemaal alleen te dragen.

‘Nabij blijven’: een indrukwekkend ervaringsverhaal
Op het ouderplatform MijnKindWilDood.nl staat het indrukwekkende ervaringsverhaal ‘Nabij blijven’ van de moeder van Sanne. Een verhaal dat voor mij goed laat zien wat verbinding en nabijheid kunnen betekenen wanneer een kind worstelt met suïcidale gedachten.

Lees het ervaringsverhaal ‘Nabij blijven’ op Mijnkindwildood.nl

Het is bijzonder als dat lukt, maar niet eenvoudig om te doen. Als je kind worstelt met donkere gedachtes dan doet dit ook ontzettend veel met jou als ouder. Daarom is het zo belangrijk dat ook ouders ergens terechtkunnen.

Mijnkindwildood.nl: een plek voor ouders
Wanneer je kind niet meer wil leven, kan je je als ouder ontzettend alleen voelen. Alle aandacht gaat begrijpelijkerwijs naar het kind. Naar behandeling, veiligheid, hulpverlening en de vraag wat er moet gebeuren. Maar ondertussen zit jij als ouder thuis met je angst. Met slapeloze nachten. Met vragen waarop je soms geen antwoord krijgt.

Wat moet ik zeggen?
Wat moet ik juist niet zeggen?
Hoe blijf ik overeind?
Hoe ga ik hiermee om?
Ben ik wel een goede ouder?

Daarom vind ik het ouderplatform MijnKindWilDood.nl zo waardevol.

Het platform is door en voor ouders van kinderen die worstelen met suïcidale gedachten. Je vindt er informatie, ervaringsverhalen, wegwijzers en vooral: herkenning. Het uitgangspunt is nadrukkelijk het perspectief van ouders. Want ouders hebben niet alleen informatie nodig, maar willen zelf ook gezien worden.

Dat maakt MijnKindWilDood.nl meer dan een website met informatie. Het is een plek waar ouders kunnen ervaren: ik ben niet de enige die dit meemaakt.

Juist die ervaringskennis kan steunend zijn. Niet dat ieder verhaal hetzelfde is, maar omdat het laat zien hoe anderen hun weg hebben gezocht. Dat er manieren zijn om overeind te blijven. Dat je het wiel niet in je eentje hoeft uit te vinden.

Monique Hoppenbrouwers
Regiomoeder Mama Vita Hilversum
Gehechtheidsspecialist Loekemeijermethode, Verbindingspracht

August 25, 2026

August 9, 2026

Sanne Tuijtel-Koelman, mama van Elise (8) met autisme & voorzitter stichting HONK

August 9, 2026

Sanne Tuijtel-Koelman, mama van Elise (8) met autisme &

voorzitter stichting HONK

Na aanvankelijk een vlotte en normale ontwikkeling de eerste maanden begon Sanne langzaam wat verschil te merken tussen haar dochter Elise en de kindjes van vriendinnen die enkele weken ouder én jonger waren maar wel dezelfde ontwikkeling leken te volgen. Elise haar ontwikkeling leek te vertragen, maar ze ontwikkelde zich nog wel. Tot ze vanaf ongeveer 14 maanden langzaam in zichzelf leek te keren en vaardigheden verloor. Op andere gebieden maakte ze nog wel stapjes vooruit waardoor Sanne als moeder heen en weer werd geslingerd tussen hoop en vrees, het knagende gevoel dat iets niet klopte én de ontkenning dat er iets aan de hand was. Dit ging een poosje zo door, tot Elise 2,5 jaar was en ontkennen niet meer mogelijk was. Sanne schrijft over haar zoektocht naar een goede ondersteuning voor haar dochter, de kennis en ervaring die ze heeft opgedaan met leefstijlinterventies en wat uiteindelijk ertoe heeft geleid dat ze Stichting HONK heeft opgericht om ouders en professionals te informeren over de kracht van leefstijlgeneeskunde voor neurodiverse kinderen.

“Elise was pas net hersteld van een pseudokroep aanval of ze was alweer verkouden. Ze was vrijwel continu ontevreden aan het huilen, zwaar overprikkeld, ze begon steeds vaker repeterende bewegingen te maken en leek zich verder terug te trekken. Mijn ooit zo vrolijke meisje leek nergens te bekennen. Ze kon geen oogcontact meer maken en registreerde het niet meer als haar vader thuiskwam van zijn werk en haar een kus op het hoofd gaf. Nul reactie, ze leek het niet te merken. Problemen met het gehoor werden uitgesloten, al wisten we van binnen eigenlijk al wel dat dat het niet was maar we met autisme te maken hadden. Door mijn ervaring in de zorg, ik werk nu zo’n 20 jaar als verpleegkundige, waarvan de laatste 11 jaar op de ambulance, wist ik dat de behandeling voor autisme vaak bestaat uit een combinatie van ondersteunende therapie en indien nodig medicatie zoals bijvoorbeeld de antipsychotica en amfetaminen die het meest worden voorgeschreven. Voor mij voelde dat niet als de weg die ik wilde nemen.

Hoewel nog veel onduidelijk is over het ontstaan van autisme, is wel algemeen geaccepteerd dat het om een combinatie van genetische- en omgevingsfactoren lijkt te gaan. Ik besloot mij te gaan verdiepen in die omgevingsfactoren, omdat dat zaken zijn die je potentieel kunt beïnvloeden. Ik hoopte daarmee mijn dochter te kunnen ondersteunen in wat ze nodig had om zich verder te kunnen ontwikkelen. Net zoals in de beginfase, voordat ze allerlei vaardigheden weer begon te verliezen, toen maakte ze makkelijk oogcontact, lachte ze veel en vertoonde ze ‘normaal spel’. Voor mij zat daar een aanwijzing in om te gaan zoeken naar onderliggende factoren die haar nu in de weg leken te zitten en hoe ik daar verbetering in kon brengen.

Al snel kwam ik erachter dat men internationaal al veel verder is hiermee. Ik kwam online grote groepen ouders tegen die informatie deelden over:

Een MTHFR-mutatie: een kleine gen-variatie (SNP) die het omzetten van B-vitaminen bemoeilijkt wat onder andere essentieel is voor een goed functionerend zenuwstelsel en de aanmaak van anti-oxidanten waardoor ontgiften moeizamer verloopt en meer sprake is van oxidatieve stress

Primitieve reflexen (zoals de grijp- en zuigreflex bij baby’s) die niet zijn geïntegreerd: hierdoor ontstaat bijvoorbeeld overgevoeligheid voor texturen (zoals bepaalde stoffen, kledinglabels en de textuur van voedsel). Ook geven niet geïntegreerde reflexen vaak problemen met de motoriek, balansproblemen, leerproblemen of overprikkeling en angst wanneer bijvoorbeeld de schrikreflexen nog ‘aan’ staan.

Darmklachten en de relatie tussen darmbacteriën en korteketenvetzuren en neurotransmitters ( de signaalstofjes die boodschappen verzenden tussen zenuwcellen en gevoelens van kalmte en geluk kunnen geven maar ook overprikkeling en depressie bij een verstoorde balans) en een hyperpermeabele (verhoogd doorlaatbare) darmwand die laaggradige ontstekingen in het lichaam en in de hersenen kan veroorzaken.

Naast deze drie factoren worden nog vele andere genoemd zoals voeding, maar ook een verhoogde toxische lading (mogelijk door de beperkte ontgifting), mycotoxines, sluimerende (virale) infecties, auto-immuun problemen, allergieën en meer.

Ik leerde dat hoewel autisme niet door één van deze problemen op zichzelf veroorzaakt wordt, een combinatie van deze en andere factoren wel bij kunnen dragen aan forse verstoringen in het lichaam die van grote invloed kunnen zijn op de hersenen en symptomen van autisme.

Vele ouders gaven aan dat door al deze problemen te behandelen ze veel verlichting konden bieden voor bepaalde symptomen waar hun kinderen last van hadden. Ze konden beter slapen, gingen beter eten, hadden minder last van overprikkeling en maakten vaak grote sprongen in hun ontwikkeling. Ik verdiepte mij verder in medisch wetenschappelijke literatuur, las boeken van artsen die veel ervaring hadden hiermee en bekeek veel podcasts van experts die door vele ouders werden aangeprezen. Het deed mij deugd dat de behandelingen grotendeels gebaseerd zijn op leefstijlgeneeskunde en ondersteunende therapieën zoals reflexintegratie en functionele neurologische therapie.

Inmiddels ben ik zo’n 5 jaar bezig nu met het leefstijlprogramma van mijn dochter en heb ik ontzettend veel hierover geleerd. Zo zijn er vele testen die je kunt doen zoals een darmmicrobioom en zonuline test, die je wat zeggen over je darmbacteriën en de verhoogd doorlaatbare darm die laaggradige ontstekingen (ook in de hersenen) en zelfs een verhoogd doorlaatbare bloedhersenbarrière kan veroorzaken, een OAT test die je wat zegt over de energieproductie (ATP) in je cellen, eventuele vitaminetekorten, disbalans in neurotransmitters en teveel aan toxische stoffen, een FRAT test die test op een auto-immuunreactie waardoor je een tekort folaat (B9) in de hersenen kunt krijgen, testen die kijken naar genetische SNP’s (zoals die MTHFR die mijn dochter inderdaad ook heeft en heel vaak voor blijkt te komen) en een Neurozoomer test die kijkt naar de aanwezigheid van sluimerende infecties en auto-immuun reacties tegen bepaalde delen en receptoren in de hersenen.

Met de uitslagen van deze testen kun je kijken met meetbare gegevens welke problemen er spelen bij je kind en daar samen met een professional een behandeling speciaal toegespitst op jouw kind voor starten.

Ik heb mijn dochter zien opbloeien van een heel gefrustreerd en overprikkeld meisje wat zich volledig afsloot, van ons wegrende, niet sliep, niet sprak en niets kon imiteren waardoor leren en spelen dus geen opties leken naar een meisje wat vrolijk is, zorgzaam, liedjes zingt en steeds beter articuleert en van echolalia over is gegaan naar correct labelen van meerdere items, soms losse woorden of korte zinnen gebruikt om aan te geven wat ze wil, kan koken, zichzelf aankleden, fietsen, paardrijden en opbloeit op de dagbesteding waar ze zelfs vriendinnetjes heeft. Ze heeft inclusiemomenten in een reguliere klas en maakt op sociaal gebied grote sprongen, maar ook qua motorische vaardigheden, sporten, interesses en zelfstandigheid.

Omdat er hier in Nederland naar mijn mening te weinig aandacht voor en kennis over is besloot ik Stichting HONK~Holistische Ondersteuning Neurodiverse Kinderen op te richten. Om de informatie die ik met duizenden uren speurwerk heb verzameld samen te vatten en gemakkelijk te kunnen delen met ouders die hier over willen leren en ze te kunnen ondersteunen hiermee, maar ook om artsen en andere behandelaren hierover te informeren. Dit doen wij via onze website www.stichtinghonk.com en via onze social media kanalen, de links staan op de website.

Vorig jaar zijn wij een petitie gestart om artsen te vragen het mogelijk te maken om kinderen met autisme te screenen op cerebrale folaat deficiëntie; door een auto-immuunprobleem wat volgens een aantal onderzoeken bij een flink deel (volgens de review van Rossignol et al. bij 38%) van de kinderen met autisme een rol speelt en zorgt voor tekort folaat (B9) in de hersenen. Behandeling met folinezuur (variant van foliumzuur !let op foliumzuur kan potentieel juist problemen verergeren!) kan voor grote verbetering zorgen, o.a. verbetering van communicatie en spraak wordt veel gezien maar ook een vermindering van algehele autisme symptomen en epilepsie wordt waargenomen.

De behandeling geeft relatief weinig bijwerkingen, vooral een tijdelijke toename van agitatie, hyperactiviteit en slaapproblemen. Na 6 weken zijn deze problemen meestal juist verminderd ten opzichte van de controlegroep. Wij vragen artsen kinderen hierop te testen (dit kan met een bloedafname) en indien nodig de behandeling (hoog gedoseerde vitamine op recept) te faciliteren of een Nederlandse studie te starten. Internationaal zijn op social media grote groepen ouders die ervaringen hierover delen, we lezen daar ook veel ouders die zonder begeleiding hun kind hiermee behandelen en het medicijn uit het buitenland halen. Dit raden wij af, er zijn ook cofactoren nodig en je hebt zeker voldoende kennis (dus deskundige begeleiding) nodig. Willen jullie ook dat artsen kijken naar een veilige behandeling waar onze kinderen mogelijk veel baat bij hebben? Je kunt hier onze petitie tekenen: https://petities.nl/petitions/maak-leucovorine-folinezuur-behandeling-beschikbaar-voor-kinderen-met-autisme?locale=nl

Wil je meer weten over Cerebrale Folaat Deficiëntie of één van de andere onderwerpen zoals de reflexen of de darmen, kijk dan in de blogs op onze website www.stichtinghonk.com of volg onze social mediakanalen. We hebben op onze website ook een bibliotheek met een lijst van boeken, websites, andere nuttige links en een lijst met honderden studies die zijn verricht naar de diverse onderliggende problemen en effecten van leefstijlgeneeskunde, ondersteunende therapieën en meer.”

August 9, 2026