Home
Wat we doen
Regiobijeenkomsten
Regiomoederdagen
Landelijke dag
Mama Vita Connect
Mama Vita Actief
Beleidsplan
Autisme bij Vrouwen
Over Mama Vita
Wie we zijn
De mensen achter Mama Vita
Onze Donateurs
Met Wie Werken we Samen
Blog
Nieuws
Nieuws
Nieuwsbrieven
Agenda
Agenda Mama Vita
Agenda Balans
Aanbod Balans
Contact
Word vriendin

Mama Vita

Home
Wat we doen
Regiobijeenkomsten
Regiomoederdagen
Landelijke dag
Mama Vita Connect
Mama Vita Actief
Beleidsplan
Autisme bij Vrouwen
Over Mama Vita
Wie we zijn
De mensen achter Mama Vita
Onze Donateurs
Met Wie Werken we Samen
Blog
Nieuws
Nieuws
Nieuwsbrieven
Agenda
Agenda Mama Vita
Agenda Balans
Aanbod Balans
Contact
Word vriendin
Achter op de fiets door Natasja Hoogerheide
April 14, 2021
Claudette Nouris
Achter op de fiets door Natasja Hoogerheide
Claudette Nouris
April 14, 2021

Achter op de fiets door Natasja Hoogerheide

Claudette Nouris
April 14, 2021

https://www.uitgeverijpica.nl/blogs/101-blog/796-achter-op-de-fiets

Newer PostIk fietste nooit..
Older PostAls je kind met ASS 18 jaar wordt blog van Petra Dekker
No results found

Meer Mama Vita Blog's

Featured
Ik koos niet voor de strijd. Ik belandde erin.
October 28, 2026
Ik koos niet voor de strijd. Ik belandde erin.
October 28, 2026

Ik koos niet voor de strijd. Ik belandde erin.

Vanmorgen had ik een gesprek met een andere ervaringsdeskundige moeder. Een gesprek dat me aan het denken zette en me meer raakte dan ik op dat moment kon verklaren.

Ze gaf aan dat veel ouders van zorgintensieve kinderen strijden. Dat de sleutel tot samenwerking juist bij ouders ligt.

Ergens begreep ik wat ze bedoelde. Want natuurlijk geloof ik in samenwerking. Sterker nog, ik heb daar zelf altijd naar gezocht. Toch voelde ik weerstand.

De vraag bleef hangen: waarom raakt dit mij zo?

Langzaam besefte ik dat het niet haar pleidooi voor samenwerking was dat mij raakte, maar de suggestie die ik erin hoorde. Alsof ouders die strijden een verkeerde strategie kiezen. Alsof zij beter hadden moeten samenwerken.

En juist dát schuurt. Ik wilde helemaal niet strijden. Als ervaringsdeskundige moeder ken ik beide kanten. Ik weet hoe belangrijk samenwerking is, maar ook hoe het voelt wanneer je die samenwerking zoekt en merkt dat er eigenlijk weinig ruimte voor is.

Je gaat gesprekken aan, denkt mee en probeert duidelijk te maken wat je kind nodig heeft. Maar de hulp blijkt vooral aanbodgericht te zijn, in plaats van afgestemd op de behoeften van je kind. Wanneer je aangeeft dat het aanbod niet passend is, blijkt er nauwelijks ruimte om samen naar alternatieven te zoeken.

Dan verandert er iets. Samenwerken lijkt ineens te betekenen dat je moet meegaan in wat er wordt aangeboden. En wanneer je dat niet kunt, omdat je ziet dat het niet aansluit bij wat jouw kind nodig heeft, ontstaat er spanning.

Soms krijg je te maken met druk, drang of zelfs dwang. Of je krijgt te horen: "Dan zijn wij blijkbaar niet de juiste partij en kunnen wij niets meer voor jullie betekenen." En daar sta je dan. Met een kind dat nog steeds hulp nodig heeft.

Het voelt als buigen of breken. Ik wilde geen strijd. Ik wilde passende hulp voor mijn kind. En ik wilde daar samen aan werken. Ik koos niet voor de strijd. Ik belandde erin.

We zien de strijd, maar niet wat eraan voorafging. Wat mij raakt, is hoe gemakkelijk we soms oordelen over ouders die strijden. We zien de ouder die kritisch is geworden. Die vragen blijft stellen, grenzen aangeeft of geen genoegen meer neemt met antwoorden.

Maar veel minder vaak zien we de ouder die daaraan voorafging. De ouder die vol vertrouwen aan tafel zat. Die bereid was mee te denken, concessies deed en steeds opnieuw probeerde de samenwerking te laten slagen.

We zien soms de strijd, maar niet de weg die ouders hebben afgelegd voordat ze daarin terechtkwamen. Natuurlijk hebben ouders invloed op hoe een samenwerking verloopt. Ook hun houding en communicatie doen ertoe. Maar samenwerken kun je niet alleen.

Echte samenwerking vraagt wederkerigheid. Ruimte voor verschillende perspectieven. En vooral de mogelijkheid om als ouder aan te geven dat iets niet passend is, zonder dat dit meteen als weerstand wordt gezien.

Wanneer samenwerken alleen mogelijk is zolang ouders meegaan in het bestaande aanbod, is er geen sprake van gelijkwaardige samenwerking.

Waarom het mij raakte

Nu begrijp ik waarom dat gesprek me zo raakte. Omdat ik mezelf herkende in die ouders. Omdat ik weet hoe het voelt om vanuit vertrouwen de samenwerking aan te gaan en uiteindelijk te moeten strijden voor wat je kind nodig heeft. En omdat het pijn doet wanneer die strijd vervolgens wordt gezien als een verkeerde keuze, zonder oog voor wat eraan voorafging.

Voordat we ouders vertellen dat ze minder moeten strijden en meer moeten samenwerken, moeten we eerst begrijpen waarom zij in die strijd terecht zijn gekomen. Want als ouders moeten buigen om de samenwerking te behouden, is er dan nog wel sprake van samenwerking?



Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Read more →
October 28, 2026
Eerst welzijn, dan weer groeien
October 24, 2026
Eerst welzijn, dan weer groeien
October 24, 2026

Eerst welzijn, dan weer groeien

Soms moet je eerst tot rust komen voordat je weer ruimte voelt om te groeien.

Soms gaat het niet zo lekker. Niet met je kind, maar ook niet met jezelf als moeder. Zeker wanneer je kind vastloopt op school of thuis komt te zitten, krijgt het hele gezin veel te verwerken.

Je zoekt hulp, probeert oplossingen te vinden en houdt alle ballen in de lucht. Maar ondertussen kun je jezelf langzaam kwijtraken.

Ik weet hoe dat voelt.

Ieder beleeft het anders

Wanneer een kind vastloopt, zijn er verschillende perspectieven: dat van het kind, de ouders en school.

Op school kan een kind zich aanpassen en groot houden, terwijl thuis de spanning eruit komt. Het ene kind trekt zich terug op de slaapkamer, het andere krijgt een meltdown en weer een ander zoekt afleiding buiten.

Onze drie kinderen liepen ieder op hun eigen manier vast. Thuis zagen we andere dingen dan op school. Dat maakte mij bewust van hoe belangrijk het is om naar elkaar te luisteren.

De ervaring van het kind, de waarneming van de ouder en de observatie van school verdienen allemaal een plek.

Niet om te bepalen wie er gelijk heeft, maar om samen het hele verhaal te begrijpen.

Wat als welzijn het eerste doel is?

Wanneer een kind thuis komt te zitten, wordt vaak hulp ingezet met als doel terugkeer naar school. Begrijpelijk, want onderwijs en ontwikkeling zijn belangrijk.

Toch ben ik door onze ervaringen anders gaan kijken.

Wat als we niet beginnen met de vraag: Hoe krijgen we dit kind weer naar school? Maar met: Hoe zorgen we ervoor dat dit kind zich weer beter gaat voelen?

Wanneer een kind langdurig overbelast is, zijn rust, veiligheid en begrip soms eerst nodig. Dat betekent niet dat school niet belangrijk is, maar dat welzijn en passende ondersteuning de basis mogen vormen voor verdere ontwikkeling.

En daarbij mogen we een vraag vaker stellen:

Waar word jij blij van?

Misschien is dat tekenen, gamen, muziek luisteren, dieren verzorgen of buiten zijn. Het hoeft niet groots te zijn en hoeft nergens toe te leiden.

Plezier mag er gewoon zijn. Niet als beloning of als middel om weer te presteren, maar omdat fijne ervaringen bijdragen aan ons welbevinden.

Wat gebeurt er als je voortdurend aanstaat?

Bij stress maakt het lichaam zich klaar om met een bedreiging om te gaan. We kunnen vechten, vluchten of verstijven. Adrenaline helpt ons snel te reageren en ook cortisol speelt een rol bij de stressreactie.

De spijsvertering en slaap kunnen door aanhoudende stress worden beïnvloed. Wanneer je voortdurend alert bent, kan ontspannen moeilijk worden en blijft er soms weinig ruimte over voor nieuwe uitdagingen.

Dat geldt voor kinderen, maar ook voor ouders.

Fijne activiteiten, beweging en contact met mensen bij wie je je veilig voelt, kunnen helpen om stress te verminderen en je welbevinden te ondersteunen. Het is niet zo dat plezier automatisch alle stresshormonen verlaagt, maar het kan wel een waardevol onderdeel zijn van herstel.

En wie zorgt er voor jou?

Terwijl ik alle ballen in de lucht probeerde te houden, merkte ik dat de situatie ook mentaal en fysiek zijn weerslag op mij had. Ik was zo bezig met wat mijn kinderen nodig hadden, dat ik mezelf uit het oog verloor.

Tot ik mezelf afvroeg:

Wat vond ik eigenlijk leuk om te doen, voordat alles zo ingewikkeld werd?

Het antwoord was dansen en tekenen.

Dus pakte ik dat weer op.

Niet omdat daarmee alle zorgen verdwenen, maar omdat ik iets terugvond dat van mij was. Iets waar ik plezier aan beleefde. Beetje bij beetje voelde ik me beter.

Ik ontdekte dat ook ik ruimte nodig had om op adem te komen. Voor mezelf zorgen betekent niet dat ik mijn kinderen tekortdoe. Ook als moeder mag ik aandacht hebben voor wat mij energie geeft.

Eerst weer ruimte voelen

Wanneer een kind vastloopt, is er niet altijd een snelle oplossing. Soms zijn veranderingen thuis, op school of in de hulpverlening nodig. Juist daarom is het belangrijk dat kind, ouders en school met elkaar blijven praten en naar elkaars ervaringen luisteren.

Laten we niet alleen kijken naar wat een kind niet meer lukt, maar ook naar wat het nodig heeft om zich weer veilig en fijn te voelen.

En laten we onszelf als ouders daarbij niet vergeten.

Misschien begint de weg vooruit niet met harder duwen of nóg een doel stellen. Misschien begint die met luisteren, vertragen en opnieuw ontdekken waar iemand blij van wordt.

Eerst welzijn. Eerst veiligheid. Eerst weer een beetje plezier.

Want wanneer er ruimte ontstaat om je fijn, veilig en vertrouwd te voelen, kan er stap voor stap ook weer ruimte komen om te groeien.

Waar word jij blij van?



Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Read more →
October 24, 2026
De onzichtbare last van moeders van kinderen met autisme  (Copy)
October 23, 2026
De onzichtbare last van moeders van kinderen met autisme (Copy)
October 23, 2026

De onzichtbare last van moeders van kinderen met autisme

Wanneer er gesproken wordt over autisme, gaat de aandacht meestal uit naar het kind. Terecht, want kinderen met autisme lopen vaak tegen uitdagingen aan in het dagelijks leven, op school en in sociale situaties. Maar veel minder zichtbaar is de impact die dit heeft op hun moeders. Achter de zorg, de afspraken, de zorgen en de voortdurende alertheid schuilt een groep vrouwen die vaak zelf onder grote druk staat.


Voor veel moeders van kinderen met autisme begint de dag al voordat hun kind wakker wordt. Er moet vooruitgedacht worden, gepland worden en rekening gehouden worden met prikkels, onverwachte situaties en de behoefte aan structuur. Wat voor andere gezinnen vanzelfsprekend lijkt, kan voor deze gezinnen veel energie kosten. Die voortdurende verantwoordelijkheid zorgt ervoor dat veel moeders jarenlang op hun tenen lopen.


Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat moeders van kinderen met autisme aanzienlijk meer stress ervaren dan ouders van kinderen zonder autisme. Die stress wordt niet alleen veroorzaakt door de zorg voor hun kind, maar ook door het voortdurend moeten uitleggen, regelen en opkomen voor de behoeften van hun gezin. Onderzoekers beschrijven hoe deze belasting vaak langdurig aanwezig blijft en kan leiden tot uitputting en gezondheidsklachten.
Daar komt nog iets anders bij. Steeds vaker blijkt dat autisme binnen families voorkomt. Veel moeders ontdekken pas wanneer hun kind wordt onderzocht dat zij zelf ook autistisch zijn of sterke autistische kenmerken hebben. Wat jarenlang werd gezien als perfectionisme, overgevoeligheid, sociale vermoeidheid of moeite met veranderingen, blijkt dan onderdeel te zijn van hun eigen neurodivergente profiel.


Juist voor deze moeders kan het opvoeden van een kind met autisme extra zwaar zijn. Niet omdat zij minder goede ouders zouden zijn, maar omdat zij vaak dezelfde gevoeligheden ervaren als hun kind. Prikkelrijke omgevingen, onverwachte gebeurtenissen en voortdurende sociale verwachtingen vragen veel energie. Tegelijkertijd wordt van hen verwacht dat zij de stabiele factor zijn binnen het gezin.


Onderzoekers die autistische moeders van autistische kinderen bestudeerden, beschrijven deze groep als een nauwelijks onderzochte maar belangrijke doelgroep. Hun ervaringen verschillen vaak van die van niet-autistische ouders. Veel van hen geven aan zich niet begrepen te voelen door hulpverlening, scholen of hun omgeving. Zij dragen niet alleen de zorg voor hun kind, maar proberen tegelijkertijd hun eigen balans te bewaren.
Naast stress speelt ook eenzaamheid een belangrijke rol. Veel moeders ervaren dat hun sociale wereld kleiner wordt. Activiteiten die voor andere gezinnen vanzelfsprekend zijn, kunnen ingewikkeld zijn wanneer rekening gehouden moet worden met de behoeften van een kind met autisme.

 Vriendschappen veranderen, spontane ontmoetingen worden schaarser en niet iedereen begrijpt de uitdagingen waarmee het gezin dagelijks te maken heeft. Hierdoor voelen veel moeders zich alleen staan, zelfs wanneer zij omringd worden door mensen.


De gevolgen hiervan zijn groot. Onderzoek naar ouderlijke burn-out laat zien dat moeders van kinderen met autisme een verhoogd risico lopen op ernstige uitputtingsklachten. Wanneer de draaglast jarenlang groter is dan de draagkracht, kunnen lichamelijke en psychische klachten ontstaan. Sommige moeders vallen uit op hun werk, anderen raken sociaal geïsoleerd of worstelen met gevoelens van schuld en tekortschieten.


Toch wordt er ook vaak een enorme veerkracht gezien. Moeders ontwikkelen creatieve oplossingen, bouwen specialistische kennis op en zetten zich onvermoeibaar in voor hun kinderen. Maar veerkracht betekent niet dat ondersteuning overbodig is. Integendeel. Juist omdat deze moeders zo lang doorgaan, worden hun eigen behoeften vaak over het hoofd gezien.


Daarom zijn herkenning, begrip en lotgenotencontact zo belangrijk. Wanneer moeders elkaar ontmoeten, ontstaat er ruimte voor erkenning. Niet omdat problemen worden opgelost, maar omdat zij even niet hoeven uit te leggen waarom het soms zo zwaar is. De wetenschap bevestigt wat veel moeders al jaren ervaren: de belasting is reëel, de impact op gezondheid en welzijn is groot, en deze groep verdient meer aandacht en ondersteuning.


Want achter ieder kind met autisme staat vaak een moeder die elke dag haar uiterste best doet. Een moeder die gezien mag worden.

Bronnen
• Adams, D., Stainsby, M., & Paynter, J. (2021). Autistic Mothers of Autistic Children: Parenting Experiences and Outcomes. Autism in Adulthood.
• Bujnowska, A. M., Rodríguez, C., García, T., Areces, D., & Marsh, N. V. (2022). Parenting Burnout in Mothers of Children with Autism Spectrum Disorder. International Journal of Environmental Research and Public Health.
• Onderzoek gepubliceerd in het tijdschrift Journal of Autism and Developmental Disorders over ouderlijke stress bij moeders van kinderen met autisme (2024).
• Onderzoek gepubliceerd in Clinical Child and Family Psychology Review en verwante autismestudies over kwaliteit van leven, stress en mentale gezondheid van ouders van kinderen met autisme.


Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Read more →
October 23, 2026
Onderzoek onder Mama Vita-leden: opvallend hoge cijfers rondom autisme, neurodiversiteit en gezondheid (Copy)
October 23, 2026
Onderzoek onder Mama Vita-leden: opvallend hoge cijfers rondom autisme, neurodiversiteit en gezondheid (Copy)
October 23, 2026

Onderzoek onder Mama Vita-leden: opvallend hoge cijfers rondom autisme, neurodiversiteit en gezondheid

Wat gebeurt er als je niet alleen kijkt naar de kinderen die ondersteuning nodig hebben, maar ook naar hun moeders?

Die vraag stelden wij aan de leden van Mama Vita.
De respons was hoog en bleef gedurende de onderzoeksperiode stabiel. De uitkomsten laten een patroon zien dat veel moeders zullen herkennen, maar dat nog nauwelijks zichtbaar is in onderzoek en beleid.

Uit onze enquête blijkt dat 24,4% van de moeders een officiële diagnose autisme heeft. Nog opvallender is dat driekwart van deze diagnoses pas in de afgelopen vijf jaar is gesteld. Dat betekent dat veel vrouwen jarenlang hebben gefunctioneerd zonder te weten waarom bepaalde situaties zoveel energie kostten of waarom zij zich anders voelden dan hun omgeving.

Daarnaast geeft 43,6% van de moeders aan kenmerken van autisme te herkennen en het vermoeden te hebben dat zij zich binnen het autismespectrum bevinden, zonder dat daar op dit moment een officiële diagnose tegenover staat. Samen betekent dit dat 68% van de moeders binnen Mama Vita  kenmerken van autisme heeft of een autismediagnose heeft ontvangen.

Maar daar stopt het verhaal niet.

71,6% van de respondenten geeft aan ook kenmerken of een diagnose te hebben van ADHD of een andere vorm van neurodiversiteit. Voor een deel van deze moeders gaat het om meerdere diagnoses. Neurodiversiteit blijkt daarmee eerder regel dan uitzondering binnen onze gemeenschap.

De impact daarvan zien we terug in de gezondheid. Maar liefst 79% van de moeders geeft aan mentale en/of fysieke gezondheidsklachten te ervaren. Dat is een percentage dat vragen oproept. Hoeveel van deze klachten hangen samen met jarenlang overleven zonder passende ondersteuning? Hoeveel moeders combineren de intensieve zorg voor hun gezin met het voortdurend maskeren van hun eigen uitdagingen?

Deze cijfers vertellen een verhaal dat verder gaat dan statistiek. Ze laten zien dat veel moeders niet alleen een kind begeleiden dat extra ondersteuning nodig heeft, maar zelf ook dagelijks leven met autisme, ADHD of een andere vorm van neurodiversiteit. Tegelijkertijd proberen zij partner, ouder, werknemer en mantelzorger te zijn. Vaak zonder dat hun eigen ondersteuningsbehoefte wordt gezien.

Voor Mama Vita bevestigen deze resultaten wat wij al langer horen in gesprekken met moeders. Achter iedere diagnose, ieder vermoeden en ieder percentage schuilt een persoonlijk verhaal. Een verhaal van jarenlang zoeken naar verklaringen, van laat ontdekte herkenning en van de wens om eindelijk begrepen te worden.

Wij hopen dat deze uitkomsten bijdragen aan meer bewustwording. Niet alleen binnen de zorg, maar ook bij gemeenten, werkgevers, beleidsmakers en iedereen die betrokken is bij gezinnen. Want als we de kinderen willen ondersteunen, mogen we de moeders niet vergeten.

Deze enquête laat zien dat het tijd is om ook hen te zien.



Met hartelijke groet,

Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita

Read more →
October 23, 2026
Toon meer .......
  • 2026 36
  • 2025 23
  • 2024 13
  • 2023 8
  • 2022 5
  • 2021 6
  • 2020 1
  • 2019 1
  • 2018 2
  • 2017 4
  • 2016 12
  • 2015 14
  • 2014 3
Newsletter Block
This newsletter signup form needs a storage option. Edit the block and enter a storage location via the Storage tab.

Wil jij op de hoogte blijven? Meld je aan voor de nieuwsbrief

Dank voor uw aanmelding!

Back to Top

Mama Vita
Agenda
Blog
Nieuws
Veelgestelde vragen
Jaarverslagen
Klachtenafhandeling
Vertrouwenspersoon

Wat kan je doen
Word vriendin
Word regiomoeder
Doneer nu

Stichting Mama Vita
Elzenhof 6
1965LJ Heemskerk
T. 06 53524006
E. claudette@mamavita.nl
Bank: NL41 RABO 0317416103
KvK nummer: 53586611
RSIN: 8509.37.887

ANBI_FC.jpg

Stichting Mama Vita   © 2025  

Disclaimer