Uit onderzoek blijkt dat mensen met autisme twee keer zo veel kans hebben op verslavingsproblemen in vergelijking met neurotypische leeftijdsgenoten*. Dat klinkt enigszins heftig maar ook ongrijpbaar. Tot dat je als moeder van een kind met autisme er ineens zelf mee te maken krijgt.
In deze blog lees je mijn en ons stormachtige verhaal.
Ons kind kreeg al voordat hij naar school mocht de diagnose PDD-NOS, inmiddels vervangen door de bredere benaming ASS. Zoals velen weten ontvang je dan wel de diagnose en de handvaten, maar uiteraard niet de gebruiksaanwijzing. Onze zoon doorliep met pieken en dalen zijn basisschoolperiode en ging vervolgens verder naar de middelbare school.
Corona kwam en ging voorbij en ondertussen brak zijn pubertijd aan. Hij ontwikkelde neerslachtige gevoelens; een veranderende wereld, een veranderend lijf en zich anders voelen dan de rest. Kort gezegd; pubertijd, depressie en zeer laag zelfbeeld. Diverse ingrediënten die uiteindelijk een giftige combinatie vormden. Dus begon hij met dempen.
Wat begon met een beetje gokken en een beetje blowen vloeide in rap tempo over naar een levensgevaarlijke verslaving aan verschillende soorten harddrugs. Als ouders voelden we ons kind ons ontglippen en reikten we uit naar alle soorten hulp. Dat bleek een meer dan ingewikkelde opgave omdat bij de autisme-behandelaar expertise op het gebied van verslaving ontbrak en binnen de verslavingszorg weinig kennis was op het gebied van autisme.
Dus bouwden we bruggen. Bruggen tussen al die mensen en instanties die ons zo graag wilden helpen. Door de fantastische medewerking van die mensen en instanties (en we weten hoe we het daarmee getroffen hebben en zijn hen eeuwig dankbaar) vormden we een crew, een hecht team. De enige die we nog niet aan boord hadden, was onze zoon zelf. Die moest helaas nog dieper rockbottom gaan voordat hij inzag dat hij met de toegeworpen reddingsboei het niet langer meer allemaal alleen hoefde te doen.
Inmiddels zijn we een tijdje verder. Onze zoon werkt hard, heel hard. Hij is open, transparant en zo ontzettend veerkrachtig. Hij is weer de kapitein in zijn eigen verhaal. Als een woeste wervelwind heeft hij, zoals hij zelf zegt; gekozen voor het leven. Wij als ouders hebben geleerd om helpend te zijn in plaats van reddend.
Zit je als ouders zelf in een dergelijke situatie, probeer dan ook die instanties te verbinden en vraag daarbij hulp. Ik hoop dat ook bij jullie die storm uiteindelijk gaat liggen.
Marina Lukassen-Koerts
Regiomoeder Deventer
*Bron: www.afkickkliniekwijzer.nl