"Vandaag tussen 16.00 en 16.30 uur bezorgd."
Voor veel mensen is dat gewoon een indicatie. Voor mijn zoon was het een afspraak.
Zodra hij iets had besteld, leefde hij er naartoe. Hij keek meerdere keren per dag naar de track & trace en wist precies wanneer de bezorger zou komen. Op de dag van bezorging zat hij, bij wijze van spreken, al klaar voor de deur. Vol verwachting. Blij. Gespannen.
En dan gebeurde het. 16.30 uur… geen pakketje. Nog een keer de track & trace bekijken.
Nog een keer uit het raam kijken. "Waar blijft hij nou?"
Langzaam zag ik de onrust toenemen. Eerst kwamen de vragen. Daarna de frustratie. En uiteindelijk de boosheid. Want wat als het pakketje kwijt was? Of verkeerd bezorgd? Of gestolen? Om 18.00 uur verscheen ineens de melding: 'Bezorgd.' Maar er was helemaal niets bezorgd.
De spanning sloeg om in paniek. "Mam, wil jij bij de buren vragen of het daar ligt?"
Als ik voorstelde dat hij zelf even kon aanbellen, was dat op dat moment simpelweg te veel gevraagd. Zijn hoofd zat al zo vol met spanning en onzekerheid dat hij dat niet meer aankon. Boosheid, verdriet, frustratie en angst wisselden elkaar in rap tempo af. De hele avond stond in het teken van dat ene pakketje.
En uiteindelijk? De volgende dag werd het alsnog bezorgd.
Voor veel mensen klinkt dat misschien als iets kleins. "Dan wacht je toch gewoon een dag?" Maar zo werkt het niet als je autisme hebt. Het ging bij mijn zoon niet alleen om het pakketje. Het ging om de verwachting die was gewekt. Er was duidelijkheid beloofd en die veranderde ineens in onzekerheid. En juist die onzekerheid kon hij ontzettend moeilijk verdragen.
Ik denk dat veel ouders dit zullen herkennen. Niet alleen bij pakketjes, maar bij alles waarbij verwachtingen ineens veranderen. Een afspraak die uitloopt. Een planning die wijzigt. Een belofte die niet wordt nagekomen.
Online bestellen lijkt dan een uitkomst. Geen drukke winkel, geen overprikkeling, geen keuzestress. Maar ook online bestellen kent zijn valkuilen. Want als er staat: 'Vandaag besteld, morgen in huis,' dan is dat voor veel kinderen met autisme geen reclamekreet, maar een belofte.
Inmiddels weet ik beter hoe belangrijk het is om vooraf te benoemen dat een bezorgtijd niet altijd een garantie is. Dat het soms anders loopt. Niet omdat dat de teleurstelling wegneemt, maar omdat het helpt om verwachtingen iets realistischer te maken. Toch blijft het lastig. Want op het moment dat de bezorger niet komt, wint de emotie het vaak van de logica.
Ik ben benieuwd… Herken jij dit ook bij jouw kind?
Hoe gaan jullie om met een pakketje dat te laat komt, een track & trace die niet klopt of een planning die ineens verandert? Hebben jullie iets gevonden wat helpt om de spanning te verminderen?
Deel je ervaring hieronder. Misschien kunnen we elkaar als ouders weer een beetje verder helpen.
Met hartelijke groet,
Petra Dekker
Regiocoördinator Mama Vita